Ο Θοδωρής Τζίμας γεννήθηκε και κατοικεί στα Τρίκαλα. Σπούδασε Φιλολογία (Παν. Ιωαννίνων) και ολοκλήρωσε με άριστα τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Δημιουργική Γραφή (ΜΑ, ΕΑΠ-Παν. Δυτικής Μακεδονίας) και την Κινηματογραφική & Τηλεοπτική Γραφή (ΜΑ, ΑΠΘ, Τμήμα Κινηματογράφου – Παν. Δυτικής Μακεδονίας). Έχει λάβει μετεκπαίδευση στην Εγκληματολογική Ψυχολογία (ΕΚΠΑ), την Ειδική Αγωγή (ΕΚΠΑ), τη Διδασκαλία σε ΣΔΕ (ΕΚΠΑ) και το Ψηφιακό Θέατρο (Παν. Αιγαίου).Έχει γράψει μεταξύ άλλων δοκίμια πολιτικής και αισθητικής θεωρίας, διηγήματα, ποιήματα και σενάρια μικρού μήκους, ενώ παράλληλα έχει διακριθεί σε αρκετούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί στον τύπο, σε εκπαιδευτικά εγχειρίδια και σε συλλογικούς τόμους.Το μυθιστόρημα "Γιατί Έλειπα Καιρό" σε μια πρώιμη μορφή του αποτέλεσε υλικό σε διπλωματική του εργασία.Από το 2018 διαχειρίζεται το ιστολόγιο www.bookerys.blogspot.gr με περιεχόμενο σχετικό με βιβλία, κινηματογραφικές ταινίες και σειρές.
Γιατί Έλειπα Καιρό
[πρώτη έκδοση, 2024]
ΑΝΤΙΧΑΣΙΑ. Δεκαπενταύγουστος 1948. Ο Αργύρης Καρυώτης εγκαταλείπει τον Εμφύλιο λίγο πριν από το τέλος και επιστρέφει στον τόπο του. Τα πράγματα όμως δεν είναι όπως τα άφησε. Οι δικοί του άνθρωποι δε ζουν πια, ενώ η γυναίκα του έχει αποκτήσει παιδί με κάποιον άλλον. Η επιστροφή του Καρυώτη τρομοκρατεί τους κατοίκους, καθώς φαίνεται πως ορισμένοι κρύβουν ένοχα μυστικά. Το ίδιο βράδυ ένας άνδρας δολοφονείται. Πλέον ο Αργύρης Καρυώτης καλείται να παλέψει μεταξύ γραπτού νόμου και εθιμικού δικαίου, για να διεκδικήσει τη θέση του στη μικρή κοινότητα, όπου όλοι είναι θύματα και θύτες.
Όταν η ζωή βρίσκεται αντιμέτωπη με τον θάνατο
και η εκδίκηση μοιάζει να είναι ο μόνος δρόμος,
όταν ο πόλεμος δεν τελειώνει ποτέ,
ποιος μπορεί να πει ότι κέρδισε;
βρείτε το στο goodreads και στο spotify
Ιστορικό μυθιστόρημα
Πρώτη έκδοση: Απρίλιος 2024
[ανατύπωση: Αύγουστος 2024]
Σελίδες: 470
ISBN 9876180050240
Τιμή λιανικής: €16,70
Ο γιος
για τον 6ο Διαγωνισμό Διηγήματος και Φωτογραφίας
της Αλυσίδας Πολιτισμού ΙΑΝΟΣ (2023) με θέμα ΔΥΟ.
Κοιτάμε τον σκαμμένο λάκκο που χάσκει σαν πληγή στο νωπό χώμα. Δεν έπρεπε να ’ναι έτσι οι αποχαιρετισμοί, αλλά και πώς αλλιώς; Ο κόσμος λιγοστός. Είναι που οι ηλικιωμένοι δεν έχουν πολλούς φίλους, όταν τους παίρνουν τα χρόνια. Μην πω καλύτερα, είναι που όλα τους τα παίρνουν τα χρόνια... Ακόμα και τους φίλους.Ο πατέρας μου δεν ευτύχησε να δει κόρες. Έναν γιο μονάχα. Όπως κι ο θειός μου, που είχε φύγει με την γυναίκα του -τη θειά μου, όπως θα ταίριαζε να πω- για τα Γιάννινα. Δύσκολοι καιροί, χρόνια που 'φεραν κακοπάθεια κι αναστενάγματα. Μα πρώτα απ’ όλα 'φεραν φτώχεια. Οι θειοί μου έφυγαν άρον-άρον, μόλις βρήκαν δουλειά σ’ ένα ραφείο στη πόλη των ασημουργών με τη μεγάλη λίμνη, που όλο ξεχνάω τ’ όνομά της. Εκεί η ζωή θα ’ναι καλύτερη από δαύτη του χωριού, έτσι ’λέγαν του πατέρα. Κι ακόμα ότι θα του γράψουν το συντομότερο να πάγει να τους δει. Δεν έγραψαν ποτέ, ούτε και ξανακούσαμε για ’κείνους, λες κι άνοιξε η γης και τους κατάπιε. Άφηκαν πίσω λίγα προικιά κι ασπρόρουχα να τα κρατά η μάνα μου και να μην τα κουβαλάν. Κι εξόν αυτού, άφηκαν πίσω κι ένα παιδί μια σταλιά, που το περνούσα ίσα με τέσσερις χρόνους, κι αυτό να το κρατά η μάνα μου και να μην το κουβαλάν.Εγώ ούτε που να το δω! Όχι πως με πείραζε που παίζαμε κάθε απόγεμα, αλλά να τρώγει το φαγί μας; Τα ξαδέρφια, ναι, είναι συγγενείς, αλλά έχουν δικούς τους γονιούς. Επειδής εκείνον τον δύσμοιρο με τα πεταχτά αυτιά και τ’ αστείο γέλιο τον άφηκαν παράμερα, τον επήραμε ψυχοπαίδι. Μα ο πατέρας διαφωνούσε και μου κάκιωνε που μιλούσα έτσι. Τον επήρε από κοντά και τον μεγάλωνε με πόνο.Το καλό χωριό μουρμούριζε και τα κουβέντιαζε. Μ’ έπιαναν κάποτε στην άκρια και με ρώταγαν τι το θέλει ο πατέρας το παιδί, αφού δεν είν’ δικό του. Τον είχαν για κορόιδο που φορτώθηκε ξένο βάρος. Έτσι ’λέγαν. Ξένο και βάρος μαζί. Εγώ τότε μαινόμουν που τον κακολογούσαν. Σάμπως κι έφταιγε ο μικρός; Καλός ήταν κι εφάνηκε σαν μεγάλωνε. Στο τέλος τα βρήκαμε κι ας είχαμε ζόρικα εφηβικάτα. Δε χωριστήκαμε ποτές και προστρέχαμε ο ένας στη συμφορά τ’ αλλουνού. Μα σήμερα η συμφορά ’ναι κοινή και για τους δυο μας.Σήμερα ανταμώσαμε, όχι όπως πρέπει ν’ ανταμώνουν οι άνθρωποι. Είναι που όλα μας τα παίρνουν τα χρόνια. Τον κοιτάζω στα κλεφτά στεκάμενο παραδίπλα. Το γέλιο του δεν είναι αστείο, μόνο τ’ αυτιά του πεταχτά. Τον βλέπω να πονά, να θλίβεται μουτζουρωμένος κάτω απ’ ένα γκρίζο σύννεφο. Κι είναι τώρα που το καταλαβαίνω. Ο πατέρας μου δεν ευτύχησε να δει κόρες, μονάχα γιους. Εμένα και τον αδερφό μου. Δύο γιους.
Το bookery's
[απόσπασμα από το blog]
Πολλές φορές τριγυρνώντας σε βιβλιοπωλεία γοητευόμαστε από την πληθώρα των βιβλίων. Όμως στην πραγματικότητα αυτά που τελικά τους αφιερώνουμε λίγα δευτερόλεπτα για να τα ψηλαφήσουμε είναι ελάχιστα. Τα περισσότερα από αυτά κλασικά, αναγνωρισμένα, διαφημισμένα ή απλώς προσφορές. Αυτό συμβαίνει κυρίως γιατί, όσο και να ψάξεις, δύσκολα θα αγοράσεις εν τέλει ένα βιβλίο χωρίς να έχεις ακούσει έστω μια κουβέντα γι’ αυτό. Ένα εντυπωσιακό εξώφυλλο ή ένας ιντριγκαδόρικος τίτλος δεν στέκεται ποτέ αρκετός. Είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που θες να έρθει αυτός ο πάνσοφος υπάλληλος ή βιβλιοπώλης να σου πει την γνώμη του. Κάποιες φορές δεν έρχεται ποτέ, κάποιες άλλες δεν είναι πάνσοφος… Όχι σπάνια, η βοήθεια περιορίζεται σε ένα τυπικό «ό,τι υπάρχει σε εκείνα τα ράφια». Και να πεις ότι ψάχναμε μια εμπεριστατωμένη κριτική ή μια βαθειά ανάλυση… Ένα «διάβασέ το, αν σου αρέσει το είδος» ή «εγώ το βαρέθηκα στις πρώτες 50 σελίδες» μπορεί και να αρκούσε.Γιατί, εξάλλου, άλλο το «ωραίο βιβλίο» κι άλλο το «μου άρεσε αυτό το βιβλίο». Η διαφορά έγκειται στο ότι ο καθένας έχει διαφορετικό γούστο, διαφορετικές καταβολές, διαφορετικές εμμονές. Κι ευτυχώς η βιομηχανία του βιβλίου σήμερα παρέχει με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο άφθονο υλικό για τον καθέναν.Αν χίλιοι διαφορετικοί άνθρωποι διαβάσουν ένα βιβλίο, τότε έχουμε χίλια διαφορετικά βιβλία, είπε ο Ρωσος σκηνοθέτης Ταρκόφσκι. Κάπως έτσι μια κριτική για ένα βιβλίο δεν είναι ποτέ απολύτως αντικειμενική. Πάνω σε αυτή τη λογική βασίστηκε αυτό το blog. Χωρίς να διεκδικεί δάφνες αυθεντίας ή επιστημονική γνώση. Γι’ αυτό δεν θα προτείνουμε ούτε θα απορρίψουμε. Είμαστε εδώ για να μιλήσουμε ελεύθερα, να επικοινωνήσουμε την προσωπική μας γνώμη, την επίγευση και μόνο που μας άφησε ένα βιβλίο ή μια ταινία. Να απαντήσουμε χωρίς να μας ρωτήσουν.Ωστόσο, δεν διαβάζουμε όσο θέλουμε. Διαβάζουμε όμως όσο μπορούμε κι όσο προλαβαίνουμε. Γιατί πάντα υπάρχει ένα βιβλίο δίπλα, στο κομοδίνο μας. Γιατί δεν ξεχνούμε την μυρωδιά ενός καινούργιου βιβλίου. Βέβαια, σε όλους μας άρεσε ένα βιβλίο που ντρεπόμαστε να το πούμε στους φίλους μας. Κι αντίστοιχα, όλοι κάποια στιγμή κρατήσαμε μέσα μας τη σκέψη «μα καλά, πώς άρεσε αυτό;» για κάποιο κλασικό βιβλίο.
e-mail: [email protected]